دریا!
این همه ناز
به درگاه نیازش تا به کِی؟!
کوه
قرن ها به اشتیاق وصال
مردانه به پایت صبوری کرد
پیش چشمان عاشقش
تا به کجا آخر
با دست پس زدنُ
با پا پیش کشیدن ها؟!

گلدان شمعدانی

نشسته درانتظار

قلب خانه

بیتابُ بیقرار

گونههای من

ملتهب و تبدار

ناگاه

حضور تو در قاب در

در آستانهٔ دیدار